ΚΑΡΦΙΤΣΑ

-------------------

Οι μόνες και μοναδικές αντικειμενικές αλήθειες στη ζωή μας είναι δύο: η γέννηση και ο θάνατος. Ερχόμαστε, άγνωστον από πού, ταξιδεύουμε μέσα στον χρόνο, άγνωστο γιατί και κάποια στιγμή φεύγουμε πάλι, άγνωστο γιατί και για πού.

Ένα ταξίδι λοιπόν η ζωή μας μέσα στο χρόνο.

Μας παρηγορεί να λέμε πως περνάει ο χρόνος, μόνο που εμείς είμαστε εκείνοι που φεύγουμε. Ο χρόνος είναι πάντα εδώ για να υποδεχθεί όσους θα συνεχίσουν να έρχονται.

Ένα ταξίδι λοιπόν η ζωή μας.

Ένα ταξίδι, πάνω στο οποίο γραπωνόμαστε, γεμίζοντάς το με χιλιάδες πράγματα και καταστάσεις που δεν είναι τίποτα άλλο από ψευδαισθήσεις, ψευδαισθήσεις, που ο φόβος του "τέρματος" τις κάνει να μοιάζουν πραγματικότητα.

Πρωτόγονος, αταβιστικός ο φόβος του Θανάτου.

Για να τον εξορκίσουμε ζούμε, κινούμαστε, σκεφτόμαστε, προγραμματίζουμε, δρούμε, θεωρώντας ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ιδέα. Μετατρέπουμε τη δεύτερη αντικειμενική πραγματικότητα σε ψευδαίσθηση και την ψευδαίσθηση την κάνουμε πραγματικότητα.

Έτσι, θεωρούμε τα πάντα δεδομένα.

Και σαν δεδομένα μπορούμε να τα αγνοούμε, να τα ξεχνάμε και φορές να τα αντιπαρερχόμαστε, χωρίς να τα βλέπουμε.

Έβλεπα ένα ντοκυμαντέρ στην τηλεόραση για κάποια καταστροφή και άκουσα κάποιον διασώστη, που παρ' ολίγο να πνιγεί, να λέει:

"την ώρα που ένοιωθα πως θα πέθαινα, ένοιωσα τόση λύπη για όσα ήθελα να πω στη γυναίκα μου και στα παιδιά μου, την αγάπη μου, τη λαχτάρα μου γι αυτούς και δεν τα είχα πει. Σήμερα όμως για μένα η ζωή μετράει διαφορετικά".

Θεωρώντας δεδομένους τους άλλους, έρχεται κάποια στιγμή και η απουσία τους σου σπαράζει την ψυχή, γιατί δεν τους έδειξες πόσο πολύτιμοι ήταν για σένα, δεν τους είπες όλα όσα θάθελες...και τώρα δεν θα έχεις την ευκαιρία ποτέ!

Ποτέ πια!

Ποτέ Πια! Σαν τσεκούρι πέφτει αυτό το "ποτέ πια" και σου καρφώνει το μυαλό και την καρδιά.

Ο φόβος του Θανάτου, αυτή η γνώση της αναχώρησης, που γεννάει τον τρόμο τού "δεν υπάρχεις", αυτή η αγωνία μην ξεχαστείς.

Να ένας σημαντικός λόγος που κάνουμε παιδιά.

Μέσα από τη δική τους ύπαρξη, θεωρούμε ότι δεν πεθαίνουμε. Κι έτσι ξεκινάει η τυρρανία και η εξόντωση των παιδιών, από την προσπάθειά μας να σιγουρευτούμε ότι θα ζούμε μέσα από αυτά. Γραπωνόμαστε επάνω τους, κι όσο η δική μας ζωή λιγοστεύει, τόσο γινόμαστε εξοντωτικοί κι απάνθρωποι σχεδόν απέναντί τους.

Μόνο που θα ξεχαστούμε, γιατί αυτός είναι ο "νόμος".

Μπορούμε όμως και να συνεχίσουμε να υπάρχουμε μέσα στις ψυχές αυτών που συναντήσαμε, αυτών που γεύτηκαν την ηρεμία και τη γλυκύτητα τής ψυχής μας, αυτών τους οποίους δεν θεωρήσαμε ποτέ δεδομένους, να υπάρχουμε στις ψυχές αυτών που βάλαμε ένα λιθαράκι δημιουργίας, αυτών που η θύμησή μας θα φέρνει στα χείλη τους ένα χαμόγελο νοσταλγίας.

Ο Θάνατος!!!

Θα μπορούσε να είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στη ζωή τής βαρβαρότητας, τής κτηνωδίας, τής θλίψης και του πόνου και στη ζωή εκείνη που το πέρασμά της άφησε μια φωτεινή γραμμή.

Από kiaspa στις Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010 @ Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010 1:06 μμ
Permalink
Tags: Αταξινόμητα