Τα ποντίκια, οι αλεπούδες και ένας...πανηλίθιος συγγραφέας σχολικού βιβλίου!!
Από ποντίκια πάμε καλά ...;
"
Κάτι πρέπει να γίνει, αλλιώς θα μας φάνε οι ποντικοί" ήταν η δήλωση υπευθύνου του υπουργείου Βορείου Ελλάδος, όταν οι 
δημοσιογράφοι τον ρώτησαν για τη φοβερή καταστροφή που προκάλεσε στα πουλιά η χρησιμοποίηση δηλητηριασμένων δολωμάτων, για εξολόθρευση των ποντικών στα χωράφια ...;
Το 1998 στη Χαλκιδική και το φθινόπωρο του 1999 στη Θεσσαλονίκη οι αγρότες, απελπισμένοι από την κατάσταση που υπάρχει, κατάφεραν να εξοντώσουν στην κυριολεξία οτιδήποτε τρώει δολώματα. Χιλιάδες νεκρά πουλιά γέμισαν τα κτήματα. Ο ίδιος αρμόδιος συνέστησε εξακολούθηση της χρήσης δηλητηρίων, αλλά με περισσότερη προσοχή. Πιθανότατα έχει στο μυαλό του ενημερωτικές πινακίδες που θα προειδοποιούν: "Αν δεν είσαι ποντικός, μην το τρως, έχει δηλητήριο!".
Η χώρα μας έχει κατακλυστεί, από Σκόπελο μέχρι Ζάκυνθο και από Θράκη και Θεσσαλία μέχρι Χίο και Κρήτη, από ποντικούς και αρουραίους. Παρόλο που η κατάσταση κάθε χρόνο χειροτερεύει, εμείς συνεχίζουμε το ίδιο βιολί * και συχνά θεωρούμε ως λύση τη χρησιμοποίηση 
αυξημένης δόσης δηλητηρίου στα δολώματα. Προσωπικά κατανοώ τους αγρότες, μια και ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Ένα είδος, όπως οι ποντικοί, αυξάνεται είτε γιατί αυξήθηκαν οι τροφές του είτε γιατί μειώθηκε ο αριθμός των φυσικών εχθρών του. Στην Ελλάδα, από τη μία αυξήσαμε τις διαθέσιμες τροφές -με τους σκουπιδότοπους και τα αμάζευτα φρούτα- και από την άλλη εξαπολύσαμε, με την ευλογία του κράτους, πανεθνική εκστρατεία εξόντωσης των ζώων που τρώνε τους ποντικούς.
Την ίδια εποχή το ελληνικό κράτος θεωρεί την αλεπού επιβλαβές θήραμα και την έχει επικηρύξει. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την πανάκριβη γούνα της, είχε ως αποτέλεσμα, να σκοτώνονται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδων από αυτές. Λες και υπάρχουν κοτέτσια τα οποία (άλλος μύθος αυτός) συνεχώς επισκέπτονται οι αλεπούδες.
Πριν χρόνια δημοσιεύθηκε μια ιδιαίτερα αξιόλογη μελέτη για τις τροφικές συνήθειες της αλεπούς, από την ομάδα του Καθηγητή
Παπαγεωργίου του Δασολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Διαβάζοντάς τη διαπίστωσα ότι από τα 60 στομάχια αλεπούδων, που αναλύθηκαν, βρέθηκε ότι τα πουλιά (όπως οι κότες!) δεν συνιστούν βασική τροφή στο διαιτολόγιό της ...; Διαπιστώθηκε ότι το βασικό είδος τροφής τής αλεπούς ήταν διάφορα είδη ποντικών. Ακόμα, βρέθηκαν στο στομάχι της έντομα, σκουλήκια καθώς και φρούτα, όπως τα σύκα και τα αχλάδια. Μάλιστα από τα έντομα κύριο είδος τροφής είναι οι ακρίδες.
Με βάση όλα τα παραπάνω θα νόμιζε κάποιος αφελής ότι το κυνήγι της αλεπούς θα σταματούσε, επειδή όχι μόνο δεν τρώει τις κότες, αλλά και γιατί περιορίζει τον αριθμό των ποντικών, καθώς και εντόμων όπως οι ακρίδες. Δηλαδή, όχι μόνο δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί 
επιβλαβές ζώο, αλλά αντίθετα, όπως συμβαίνει με όλα τα ζώα της φύσης, η παρουσία της είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της ισορροπίας. Είναι εξοργιστικά βλακώδες από τη μία να σκοτώνουμε τις αλεπούδες και από την άλλη να ξοδεύουμε χρήματα για τη μείωση των ποντικών, των σκουληκιών και των ακρίδων.
Πώς, όμως, να καταλάβουμε την αναγκαιότητα ύπαρξης της αλεπούς όταν, ακόμη και πριν λίγο καιρό σε διδακτικό βιβλίο που κυκλοφορούσε από το Υπουργείο Παιδείας για το Δημοτικό αναφέρεται: "ο άνθρωπος την κυνηγά* * για τις ζημιές που κάνει";
Αναρωτήθηκε ποτέ ο συγγραφέας τι είδους ζημιές είναι αυτές, όταν προτείνει (σε παιδιά που τα περισσότερα ζουν σε πόλεις) ως θέμα συζήτησης "η αλεπού στα κοτέτσια"; Ελπίζω ότι σίγουρα δεν πιστεύει ότι η αλεπού προκαλεί ζημιές στους ψαράδες, όταν γράφει: "μην απορήσετε αν σας πουν ότι είδαν αλεπού να αρπάζει ψάρι από το πανέρι του ψαρά". Πριν τελειώσει το κεφάλαιο της 
αλεπούς δεν παραλείπει, ( ο συγγραφέας) σαν φύλακας-άγγελος των κοτετσιών, να σχολιάσει και το κουνάβι, για το οποίο τα μόνα στοιχεία που προσφέρει είναι: "ένας χαλαστής των ορνιθώνων είναι το κουνάβι. Μοιάζει πολύ με την αλεπού. Το κυνηγούμε γιατί κάνει πολλές καταστροφές και για το πολύτιμο δέρμα του".
Το κείμενο είναι του Καθηγητού στο Πανεπιστήμιο του Αγαίου Νίκου Μάργαρη, από το βιβλίο του «Οδοιπορικό στο Ελληνικό Περιβάλλον», σελ. 215, εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα 2001
σημείωση
* τα δηλητηριασμένα δολώματα
** την αλεπού
karfitsa 
RSS:
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας